9.7.15

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος: “Αν δεν μπορούμε να φτιάξουμε, τουλάχιστον, να μην καταστρέφουμε ζωές άλλων”

Η πολιτική κωμωδία “Αχαρνής” κάνει πρεμιέρα αυτή την Παρασκευή στο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Οι συντελεστές της, μουδιασμένοι από όσο συμβαίνουν στη χώρα μας, κάνουν μία πράξη “αυτοθυσίας”. Αποφάσισαν να “ταξιδέψουν”με την παράσταση για την οποία δούλεψαν επί τρεις μήνες, και να πάνε βήμα βήμα, σε μία προγραμματισμένη περιοδεία. 

Λίγο πριν την πρώτη τους παράσταση, το TLIFE συνάντησε έναν από τους πρωταγωνιστές της, τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και μας μίλησε για το έργο του Αριστοφάνη που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία Γιάννη Κακλέα. 



Καταλαβαίνω, ότι θα είναι μία παράσταση συναισθηματικά φορτισμένη.
Σίγουρα! 

Ξεκινάει με άλλα δεδομένα σε σχέση με οποιαδήποτε παράσταση σας μέχρι σήμερα.
Ναι. Πώς τα φέρνει η ζωή! Έτσι κι αλλιώς, η σκηνοθετική υπογραφή του Κακλέα σκάβει βαθιά στον Αριστοφάνη. Όταν, λοιπόν, τα φέρνει η μοίρα και κάνουμε ένα έργο όπου είναι, πραγματικά, από μόνο του τόσο επίκαιρο. Και με όλα αυτά που συμβαίνουν αυτό τον καιρό στη χώρα μας και στις ζωές μας, καθιστά το έργο τόσο συναισθηματικά φορτισμένο και για εμάς που το κάνουμε αλλά και για τον κόσμο που θα έρθει και θα συνειδητοποιήσει αυτό που λέει ο Αριστοφάνης. Είναι πολύ μοναδική στιγμή και δεν ξέρουμε πώς θα την διαχειριστούμε. 

Θα είναι μία λύτρωση για εσάς, αλλά και για το κοινό, μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση που βιώνει η χώρα;

Θα είναι λύτρωση κατ' αρχή το ότι μας δόθηκε η ευκαιρία να βγάλουμε όλο αυτό που χτίζουμε μέσα μας τόσο καιρό και που αφορά τον κόσμο, τη ζωή μας, τη χώρα μας. Είναι κάθε φορά σαν να δημιουργούμε το επόμενο βήμα. Εμείς από τη μεριά μας κάναμε ένα βήμα μπροστά καταφέρνοντας να μπορούμε να έχουμε τη δυνατότητα -πρώτα ο Θεός, αν δε γίνει κάτι δραματικό σε αυτή τη χώρα- να μπορούμε να πάμε Παρασκευή και Σάββατο στην Επίδαυρο και να παίξουμε. Από εκεί και πέρα θα δούμε αν μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα μετά την Επίδαυρο, για να μπορούμε να συνεχίσουμε την περιοδεία με έναν τρόπο. Παλεύουμε βήμα το βήμα.



Έχει και μια ομορφιά αυτό το “βήμα το βήμα”. 

Ναι είναι. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις την αυτοθυσία ανθρώπων και συναδέρφων και ηθοποιών που ουσιαστικά το μόνο που κυνηγάμε όλοι είναι να μπορούμε να έχουμε τουλάχιστον τα έξοδα διαμονής και τα έξοδα μετακίνησης και τίποτα άλλο. Και βλέπουμε...

Μιλάμε, πάντως, για ένα έργο που αν και γράφτηκε πολλά χρόνια πίσω, είναι εξαιρετικά μέσα στην εποχή μας.

Ναι, τρομερή σύνδεση με το σήμερα.

Δεν σας δημιουργεί λίγο την αίσθηση ότι, σαν λαός, επαναλαμβάνουμε τα ίδια και δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας;

Ναι, είναι τελικά πολύ περίεργο όλο αυτό που μας συμβαίνει. Οπότε μήπως θα πρέπει να δεχτούμε ότι είμαστε έτσι σαν λαός; Ότι είμαστε ένα γαλατικό χωρίο, όπως στον Αστερίξ, που δεν μπορεί να αλλάξει; (γελάει) Έχει και τα καλά του, έχει και τα άσχημά του φυσικά. Αν δεν μπορούμε να φτιάξουμε, τουλάχιστον να προσπαθούμε να μην ενοχλούμε τους άλλους, να μην ενοχλούμε τους γύρω μας. Με τις αποφάσεις μας να μην καταστρέφουμε ζωές άλλων. Φανταστείτε ότι ο Δικαιόπολις, μία μονάδα, ένας άνθρωπος που όταν δεν τον ακούνε, δεν τον καταλαβαίνουν λόγω πολιτικών συμφερόντων και κανείς δεν αποφασίζει για ειρήνη, αποφασίζει μόνος του να κάνει ειρήνη μόνο για αυτόν. Μόνο για τον εαυτό του και την οικογένειά του. 

By TLIFE

18.6.15

Ex-Girlfriend's Perfume: Η μπάντα που θα ανοίξει τη συναυλία του Robbie Williams συστήνεται

Η είδηση ότι ο Robbie Williams έρχεται στη χώρα μας για μία και μοναδική συναυλίασίγουρα έφερε μεγάλη χαρά στους Έλληνες θαυμαστές του. Ακολούθησε πανικός για την αναζήτηση του πολυπόθητου εισιτηρίου που θα τους δώσει την ευκαιρία να δουν από κοντά ένα από τους μεγαλύτερους σταρ της εποχής μας.

Για 6 συγκεκριμένα παιδιά όμως η συναυλία που γίνεται στο πλαίσιο του Rockwave festival αποτελεί ένα όνειρο ζωής που γίνεται πραγματικότητα και αναφέρομαι στους Ex-Girlfriends Perfume. 

Είναι το συγκρότημα που θα “ζεστάνει” στη σκηνή του TerraVibe Park στη Μαλακάσα πριν εμφανιστεί ο Robbie. To TLIFE τους συνάντησε λίγες μέρες πριν τη μεγάλη συναυλίακαι μοιράστηκαν μαζί μας τα συναισθήματά τους, το “άρωμα” που θέλουν να αφήσουν με τα τραγούδια τους αλλά και τα όνειρά που κάνουν για το μέλλον. 



Πώς νιώθετε πού θα είστε αυτοί που θα ανοίξουν τη συναυλία του Robbie Williams; 


Μαίρη: Νιώθουμε μεγάλη χαρά! Είμαστε πολύ τυχεροί που θα παίξουμε λίγο πριν από έναν τόσο μεγάλο σταρ. Νομίζω, δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα.
Γιώργος: Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα σε καμιά περίπτωση. Ακούγεται σαν ψέμα! Θα είναι ένα όνειρο που μακάρι να διαρκούσε πολύ περισσότερο. Θα θυμόμαστε για πάντα αυτό που θα αντικρίσουμε στο Rockwave.
Γιάννης: Είναι πραγματικά απίστευτο! Νιώθουμε πολύ τυχεροί και ανυπομονούμε να έρθει η στιγμή που θα ανέβουμε στη σκηνή.
Κώστας: Δεν το έχω πιστέψει ακόμα! Θα είναι πραγματικά η καλύτερη εμπειρία που έχω ζήσει ποτέ μου!
Δημήτρης: Νιώθουμε μεγάλη χαρά και συγκίνηση και ανυπομονούμε να ζήσουμε αυτή την μοναδική εμπειρία!
Ιωάννα: Στην πραγματικότητα, κάνεις από εμάς δεν έχει συνειδητοποιήσει το καταπληκτικό αυτό γεγονός που έχουμε τη χαρά να ζήσουμε. Σίγουρα νιώθουμε μεγάλη ευγνωμοσύνη αλλά και υπέρτατη χαρά για το μεγάλο αυτό γεγονός.

Αλήθεια, πώς γνωριστήκατε;

Συγκυριακά. Αρχικά μέσω κοινού γνωστού γνωριστήκαμε με τον Γιώργο και φτιάξαμε ένα ακουστικό σχήμα. Ύστερα είχαμε την ανάγκη να γράψουμε δικά μας κομμάτια και βρήκαμε τον Κώστα, ο οποίος έφερε τον Γιάννη και τον Δημήτρη μέχρι που η παρέα μεγάλωσε περισσότερο με την Ιωάννα.

Τι κάνετε τις υπόλοιπες ώρες που δεν ασχολείστε με τη μουσική; 

Μαίρη: Όταν δεν δουλεύω ή δεν έχω πρόβα με τα παιδιά, βγαίνω βόλτες στο κέντρο της Αθήνας με τους φίλους μου και περνάω χρόνο με την οικογένειά μου. Επίσης, μου αρέσει να ακούω μουσική και να γράφω ιστοριούλες 
Γιώργος: Λατρεύω τα ταξίδια με καλή παρέα. Με την πρώτη ευκαιρία φεύγω για εξωτερικό ή όμορφα ελληνικά νησιά! Παίζω, επίσης, μπάσκετ και μου αρέσει να διαβάζω βιβλία.
Γιάννης: Τον ελεύθερο χρόνο μου συνήθως θα τον περνάω με τους φίλους κάνοντας βόλτες. Επίσης, ακούω μουσική και όποτε μπορώ πηγαίνω και για μπάσκετ. 
Κώστας: Στον ελεύθερό μου χρόνο παίζω video games και βρίσκομαι με τους φίλους μου.
Δημήτρης: Μου αρέσει να βλέπω ξένες σειρές και να πηγαίνω περίπατο με τον σκύλο μου!
Ιωάννα: Τον ελεύθερο χρόνο γυμνάζομαι και πηγαίνω βόλτα για καφέ με φίλους, κοντά στη θάλασσα. 

Πώς προέκυψε αυτό το ιδιαίτερο όνομα της μπάντας;

Το όνομά μας βγήκε πάνω στην πλάκα και τελικά δεν το αλλάξαμε ποτέ. Το άρωμα της πρώην δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα όπως χαρά, νοσταλγία, μελαγχολία. Όλα όσα θέλουμε να περάσουμε μέσα από τα τραγούδια μας, τα οποία περιέχουν διάφορα είδη μουσικής.



Τι είναι για σας μουσική; 

Μαίρη: Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αγαπάει τη μουσική. Μπορεί να είναι συντροφιά, παρηγοριά τρόπος να μοιραστείς συναισθήματα και τρόπος να επικοινωνήσεις χωρίς λόγια.
Γιώργος: Είναι ο καλύτερος τρόπος να ξεκουράσεις το μυαλό σου. Μετά από μια καθημερινή στη δουλειά και με πολλές έννοιες η μουσική σε ταξιδεύει και σε χαλαρώνει. Είναι δείκτης νοημοσύνης, φοβερός τρόπος να εξωτερικευτείς και να επικοινωνήσεις με άλλους ανθρώπους. Η μουσική μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.
Γιάννης: Η μουσική είναι πολλά. Σχεδόν τα πάντα! Ειναι τρόπος να εκφράζεσαι, να επικοινωνείς με άλλους ανθρώπους και πάρα πολλά ακόμα που δεν χωράνε σε λίγες γραμμές...
Κώστας: Η μουσική για μένα είναι τρόπος έκφρασης. Επίσης είναι και ένας τρόπος να χαλαρώσεις μετά από μία κουραστική ημέρα.
Δημήτρης: Μουσική είναι η έκφραση των συναισθημάτων οπού το κάθε άτομο μπορεί να εκφράσει με δικό του τρόπο.
Ιωάννα: Για μένα η μουσική είναι ο λόγος που έχω έρθει στη γη. Είναι περισσότερο από τον εαυτό μου μια δύναμη πάνω από τις δικές μου δυνάμεις και θα ήταν πολύ λίγο αν έλεγα μόνο ότι δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτή.

Ποιο είναι το πιο ωραίο live που έχετε κάνει μέχρι σήμερα;

Το πιο ωραίο που έχουμε ζήσει μέχρι σήμερα είναι το live session στο En lefko. Ήταν όλα άψογα και full επαγγελματικά! Από την άλλη βέβαια, το πιο ωραίο live θα είναι αυτό που έρχεται στο Rockwave!

Ποια είναι η χειρότερη εμπειρία που είχατε στο stage;

Αμήχανη και δύσκολη στιγμή ήταν όταν λόγω τεχνικών προβλημάτων σε κάποιο μικρό φεστιβάλ δεν υπήρχε καθόλου καλός ήχος.



Τι όνειρα έχετε για το μέλλον και με ποιον καλλιτέχνη της εγχώριας ή της παγκόσμιας σκηνής θα θέλατε να δουλέψετε; 

Μαίρη: Λέμε για τα τραγούδια και το άλμπουμ μπλα μπλα. Μεγάλο όνειρο-τρέλα θα ήταν να συνεργαστώ ή έστω να κουβεντιάσω για λίγο με τον Robert Smith των Cure, το μόνο συγκρότημα που ακούω από την εφηβεία μου μέχρι σήμερα σχεδόν κάθε μέρα. Τον θεωρώ πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα. Γενικά θαυμάζω τους ανθρώπους που δημιουργούν τολμώντας να ξεφύγουν από τα πρότυπα της εποχής τους.
Γιώργος: Δεν κάνω όνειρα. Όλα έχουν έρθει ιδανικά μέχρι στιγμής και δεν το περιμέναμε ποτέ. Απλά κάνουμε αυτό που μας αρέσει με μεράκι, θα συνεχίσουμε να αφιερώνουμε χρόνο και απίστευτη διάθεση στη μουσική και στις συνθέσεις μας και πάντα τα καλύτερα έρχονται!
Γιάννης: Το όνειρο μου είναι να αγαπήσουν τη μουσική μας όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται και να παίξουμε live σε όλο τον κόσμο. 
Οι καλλιτέχνες που θαυμάζω είναι πάρα πολύ και δεν θα μπορούσα να διαλέξω μόνο ένα.
Κώστας: Το μεγαλύτερο όνειρό μου θα ήταν να γνωρίσω/συνεργαστώ με τον Michael Jackson. Κατά την γνώμη μου ήταν ο μεγαλύτερος σταρ που υπήρξε ποτέ. Είναι κρίμα που δεν ζει πια (όπως και άλλοι τεράστιοι καλλιτέχνες) αλλά η μουσική του θα ζει για πάντα.
Δημήτρης: Το όνειρό μας είναι να συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και να εκφραζόμαστε μέσα από την μουσική. 
Είναι πολλοί οι καλλιτέχνες που θα θέλαμε να συνεργαστούμε αλλά προσωπικά θα ήθελα με τους Maroon 5!
Ιωάννα: Θα ήθελα πάρα πολύ να συνεργαστώ με την Βeyonce γιατί μου αρέσει η μπάντα της όπου αποτελείται από γυναίκες αλλά και ως καλλιτέχνη τη θαυμάζω πολύ.
Σίγουρα θα ήθελα να είχα τη χαρά να συνεργαστώ και με τον Bruno Mars που είναι από τους αγαπημένους μου.

By TLIFE

22.5.15

What are you (th)inking?

Τα τατουάζ ή αλλιώς η τέχνη της δερματοστιξίας -γιατί στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται περί τέχνης- δεν είναι πια ταμπού. Ούτε καν στη χώρα μας. Ολοένα και συχνότερα βλέπεις ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή κοινωνικού στάτους, να έχουν «χτυπήσει» στο κορμί τους διάφορα σχέδια. Βέβαια, υπάρχουν ακόμα αυτοί που θεωρούν ότι είναι απλά μία μόδα που θα περάσει ή ότι απλά δεν έχουν νόημα. 

Για μένα, πρόκειται για μία φιλοσοφία, έναν τρόπο έκφρασης αυτού που πρεσβεύει ο καθένας. Ακόμα κι αν το σχέδιο που κοσμεί το κορμί σου μοιάζει με κάποιου άλλου, είναι τόσο μοναδικό για σένα όσο και το δακτυλικό σου αποτύπωμα! Αν έχεις τατουάζ ή θέλεις να κάνεις, σίγουρα καταλαβαίνεις τι λέω. Σίγουρα είχες στην ατζέντα σου και το event που μετέτρεψε την Αθήνα, για ένα τριήμερο, σε παγκόσμια πρωτεύουσα του τατουάζ.

Φέτος, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, το 9ο κατά σειρά Διεθνές Συνέδριο Δερματοστιξίας a.k.a Athens Tattoo Convention. 


Ο μικρότερος επισκέπτης στην 2η μέρα του Athens Tattoo Convention 

Οι πύλες του γηπέδου Tae Kwon Do στον Ολυμπιακό Πόλο Φαλήρου πλημμύρισαν με κόσμο και μελάνι! Κάπου ανάμεσά τους κι εγώ με τον φωτογράφο του TLIFE, Πέτρο Χόντο. Και πολλοί ακόμα φίλοι μας που με-συγχωρείτε-ήταν-τυχαίο συναντήσαμε εκεί!



Η δημοσιογραφική μου ιδιότητα, που αν το δω πολύ ρομαντικά είναι συνυφασμένη με το μελάνι, μου έδωσε τη δυνατότητα να έχω πρόσβαση σε ένα από τα μεγαλύτερα event της άνοιξης και τις τρεις μέρες που διήρκησε. 

Σε αυτό, όπως και στη μεγάλη επιτυχία που είχε το Tattoo Convention, έβαλε το χεράκι του και ο διοργανωτής του, Κυριάκος Μπαλάσκας.



Ο Κυριάκος είχε διπλό ρόλο σε αυτή τη διοργάνωση αφού συμμετείχε και μέσα από το Dark Side Tattoo Society, το studio που διατηρεί από το 2014 στο Κολωνάκι, το οποίο είναι το πρώτο στη χώρα μας που ξεκίνησε την τεχνική watercolors tattoos.

Ο ίδιος, έκανε το πρώτο τατουάζ του σε ηλικία 15 ετών και μέχρι σήμερα έχει συνολικά 70 σχέδια στο κορμί του. Την αγάπη του αυτή έχει «κολλήσει» και στο κορίτσι του, τη Λυδία Παπαϊωάννου. Φυσικά, ήταν κι εκείνη εκεί!



Η Λυδία, αλλά και ο κάθε επισκέπτης, είχε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει συναυλίες, pole dancing, BMX contests και γκραφίτι ανάμεσα σε άλλα δρώμενα. Παράλληλα, πάνω από 230 καταξιωμένοι εγχώριοι και διεθνείς καλλιτέχνες παρουσίασαν ζωντανά τη δουλειά τους. 



Για τους γνώστες, θα αναφέρουμε τέσσερα από τα μεγαλύτερα ονόματα του φεστιβάλ: Little Linda, Myke Chambers, Carlos Rojas, Nikko Hurtado. Ο τελευταίος, το χάρηκε τόσο πολύ που δεν παρέλειψε να εκφράσει την αγάπη του για την Ελλάδα και μέσα από τον λογαριασμό του στο instagram. 


Τον ενθουσιασμό των artist μοιράστηκε και το κοινό. Για την ακρίβεια, το κοινό είχε ΠΟΛΥ μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Αν με ρωτάς, για μένα μάλλον ήταν μεγαλύτερη η περιέργεια που είχα. Να δω, να γνωρίσω και να αφομοιώσω πράγματα. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα σε convention.

Έχουμε ξαναπεί, πόσο ωραίο είναι να κάνεις πράγματα που δεν έχεις ξανακάνει. Ειδικά όταν τα κάνεις μαζί με ανθρώπους που αγαπάς ή για ανθρώπους που αγαπάς. 



Αυτά που κρατάω και θα μοιραστώ μαζί σου χωρίς να μιλήσω/γράψω #ακατάπαυστα είναι: 
-Είναι ωραίο πράγμα να είσαι διαφορετικός αλλά και να δέχεσαι τη διαφορετικότητα του άλλου. 
-Το σώμα σου είναι δικό σου και μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις με αυτό (αυτό θα μπορούσε να εκφραστεί και κάπως έτσι: δεν με νοιάζει αν δεν καταλαβαίνεις τα τατουάζ μου, δεν τα έκανα για σένα)
-Μη μασάς πουθενά! (άσχετο αλλά και σχετικό)



Α! Και τον ενθουσιασμό του φίλου μου που φωτογράφισε με τα μάτια του κάθε τετραγωνικό εκατοστό του Convention, που απαθανάτισε με το κινητό του 8.652 κρανιά (τα μισά ήταν ίδια μεταξύ τους!), που ήξερε όλους τους tattoo artist και την ιστορία τους και που αν μπορούσε θα τα παρατούσε όλα για να κάνει μόνο τατουάζ. Αν τον πετύχεις στο δρόμο και του ζητήσεις να σου δείξει τα τατουάζ του, να ξέρεις, θα το κάνει! 



Για το τέλος, σου φύλαξα και το παρακάτω βίντεο όπου παρουσιάζεται η ιστορία των τατουάζ σε λιγότερο από 6 λεπτά, από τον Addison Anderson.



P. S. Το τραγούδι που θα ψάξεις στο YouTube και ταιριάζει με το blog είναι το "Black" από τους Pearl Jam. 

By TLIFE


15.5.15

Η εμμονή μου με τον Δρομέα και η άγνωστη ιστορία του

Στην πλατεία Μεγάλης του Γένους Σχολής, μπροστά στο ξενοδοχείο Hilton, υπάρχει ο Δρομέας. Σίγουρα, περνώντας από το σημείο έχεις αφιερώσει κάποιο χρόνο -από μερικά φευγαλέα δευτερόλεπτα μέχρι χάσιμο εργατοώρας- για να χαζέψεις το 12 μέτρων άγαλμα που είναι κατασκευασμένο από γυαλί. 

Ίσως, να είσαι από αυτούς που το φωτογραφίζουν σε διάφορες φάσεις της μέρας κι από κάθε δυνατή οπτική γωνία. Εγώ, είμαι από αυτούς! Έχω ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο με το άγαλμα αυτό κι η ύπαρξή του βρίσκει μέσα μου πολλούς ορισμούς. 



Πριν ακόμα μάθω την ιστορία του, πριν δω το πώς κατασκευάστηκε και διαπιστώσω την «επανάσταση» που έφερε στον χώρο της τέχνης, ένιωσα τη μαγεία του. Δεν το νιώθεις κι εσύ όταν περνάς από μπροστά του; 

Είναι κάτι στον τρόπο που αλλάζει, κάθε φορά που το φως πέφτει πάνω του. Είναι κι αυτή η περίεργη ιδέα που γυρνάει χρόνια στο μυαλό μου, ότι τις νύχτες φεύγει από τη θέση του, κάνει τη βόλτα του στην πόλη και επιστρέφει εκεί το πρωί. 


Ίσως να του λείπει το σπίτι του... Ήξερες ότι ο Δρομέας σχεδιάστηκε από τον Κώστα Βαρώτσο για την πλατεία Ομονοίας; Εκεί τοποθετήθηκε αρχικά, το 1988. 

Ο εμπνευστής του είχε πει σε συνέντευξή του στην Βασιλίκα Σαριλάκη το εξής: «Ήταν σχεδιασμένο για την Ομόνοια που ο κλειστός της χώρος ενίσχυε το έργο. Κι ήταν 8 μέτρα μόνο. Εδώ είναι 12 και συγκρινόμενο με τον ουρανοξύστη του Hilton εξαφανίζεται. Εμείς το βάλαμε εκεί απλώς για να το σώσουμε.»

Ο Δρομέας έφυγε από την πλατεία Ομονοίας όταν ξεκίνησαν οι εργασίες του μετρό. Με την υπόσχεση να επιστρέψει στη θέση του με την ολοκλήρωσή τους. Μια υπόσχεση που ποτέ δεν τηρήθηκε. Δεν μας κάνει καμία εντύπωση αλλά σε αυτή την περίπτωση, εντελώς εγωιστικά, χαίρομαι που παρέμεινε κοντά στη γειτονιά μου!


H κατασκευή του αγάλματος έγινε μετά από πρόσκληση του τότε αντιδημάρχου Αθηνών και διάσημου συνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου, επί δημαρχίας του Μιλτιάδη Έβερτ. Την ημέρα των εγκαινίων ο Δήμαρχος Αθηνών είχε ξεκινήσει την ομιλία του με τα παρακάτω λόγια: «Όλοι μας λένε ότι τα κάναμε γυαλιά καρφιά, εμείς με τα σπασμένα γυαλιά φτιάχναμε τον Δρομέα..» 

Συνειρμικά, από το υλικό κατασκευής, δεν σκέφτεσαι κι εσύ κάθε φορά όλα όσα έχουν γίνει γυαλιά καρφιά στη ζωή σου; Εγώ αυτό σκέφτομαι. Κι όλα αυτά που με κάνουν να θέλω να το βάλω στα πόδια και να τρέξω μακριά. Κι όλα αυτά που τελικά με κρατούν ακινητοποιημένη σε διάφορες καταστάσεις. Κάθε φορά που ξεκινάω από το σημείο αυτό για να πάω στο γραφείο ή τα βράδια που επιστρέφω και πάλι εκεί με προορισμό το σπίτι μου. 


Για την ιστορία, όταν κατασκευάστηκε σχολιάστηκε έντονα και από τους κριτικούς και από το κοινό. Ο καλλιτέχνης, που δεν πήρε καθόλου χρήματα για το έργο του, ήθελε να αναπαραστήσει με τον δρομέα την ταχύτητα της καθημερινότητας στην πόλη μας (και για να στο πάω ένα βήμα παρακάτω, και στη ζωή μας).

Τον Φεβρουάριο του 2011 ο ίδιος έγραψε: «Το δίδυμο Έβερτ-Ξαρχάκος είχαν καταφέρει το αδύνατο. Είχαν καταφέρει να εμπνεύσουν τους υπαλλήλους του Δήμου, οι οποίοι κάθε βράδυ εθελοντικά βοηθούσαν στην κατασκευή του έργου. Μετά τις επτά το βράδυ όλο το προσωπικό του πνευματικού κέντρου του Δήμου κατέβαινε στην Ομόνοια και ένας έκοβε γυαλί, άλλος καθάριζε, άλλος μετέφερε.»



Κάπως έτσι γίνονται τα μεγαλειώδη έργα. Ομαδικά. Με ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτά και που δεν δίνουν σημασία στις «σειρήνες». Ο «Δρομέας» έχει γίνει σημείο αναφοράς σήμερα. Έχουν γραφτεί για αυτόν αμέτρητα άρθρα σε όλο τον κόσμο και πολλοί έχουν ζηλέψει τη χάρη του και τους γεννήθηκε η επιθυμία να έχουν έναν τέτοιο στο σπίτι τους. Κι εγώ το σκέφτηκα να τον κλέψω ένα βράδυ, αλλά δεν χωράει στο διαμέρισμά μου στα Ιλίσια. 

Ο Τούρκος βασιλιάς του χάλυβα Ουγκούρ Οζκάν ωστόσο κατάφερε να το κάνει πραγματικότητα αυτό το όνειρο. Λάτρης της τέχνης, ζήτησε ένα αντίγραφο του διάσημου γυάλινου γλυπτού για τη βίλα του στη Μύκονο (στην περιοχή Διακόφτης στα Κανάλια) και έτσι υπάρχουν πλέον 2 πανομοιότυπα αγάλματα στην Ελλάδα.



Ο Κώστας Βαρώτσος ολοκλήρωσε τον δεύτερο «Δρομέα», που φτάνει σε ύψος τα τρία μέτρα, μέσα σε έξι μήνες. Να ξέρεις, πέρασε από το μυαλό μου, στην πρόσφατη επικοινωνία μας, να του ζητήσω κι εγώ έναν. Ή έστω ένα σαν αυτό το εντυπωσιακό έργο που βρίσκεται στην πόλη του Οτράντο στην Ιταλία. 



Έχει τίτλο “Απόβαση” και βασίζεται στο κουφάρι ενός πλοίου με μετανάστες, που βυθίστηκε το 1997. Και μιλώντας για εντυπωσιακά έργα του γνωστού γλύπτη, θα μοιραστώ μαζί σου ακόμα ένα. 



Κι έχει κι άλλα υπέροχα έργα, όπως διαπίστωσα. Δες εδώ! Και να σου εκμυστηρευτώ και κάτι; Μου θύμισε λιγο τη Λώρα, από τον "Γυάλινο κόσμο" του Tennessee Williams.

P.S. Ψάξε στο YouTube το τραγούδι -λίγο άσχετο μα και σχετικό- "She is like the wind", το soundtrack της αγαπημένης ταινίας "Dirty Dancing".

By TLIFE


13.5.15

Θεόδωρος Ορφανίδης: Ο μαέστρος που επέλεξε τον Σάκη Ρουβά, λίγες μέρες μετά το “Άξιον εστί”, μιλάει για τη συνεργασία τους!

Ο Θεόδωρος Ορφανίδης ήταν αυτός που επέλεξε τον Σάκη Ρουβά να ερμηνεύσει το “Άξιον εστί”, στην πολυσυζητημένη συναυλία που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες μέρες στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Το σπουδαίο έργο του Μίκη Θεοδωράκη παρουσιάστηκε με αφορμή τη συμπλήρωση των 90 χρόνων του και από τις πιο ωραίες ατάκες που ακούστηκαν εκείνη τη βραδιά ήταν μιας μητέρας που σχολίασε με συγκίνηση“τα παιδιά μας τραγουδάνε Θεοδωράκη”.

Η εντυπωσιακή προσέλευση του κόσμου -οι αρχές έκαναν λόγο για 20.000- και το θερμό χειροκρότημά τους ήταν η καλύτερη επιβράβευση για τον κορυφαίο Έλληνα σταρ. Ήταν όμως και η δικαίωση του διεθνούς φήμης μαέστρου. 



Μιλώντας στο TLIFE, εξηγεί αν είχε δεύτερες σκέψεις για την επιλογή του αλλά και τι εντυπώσεις του άφησε η συνεργασία του με τον Σάκη. 
Τον συναντήσαμε λίγο πριν από μία ακόμα συναυλία στην οποία συμμετέχει η 18μελής ορχήστρα εγχόρδων Orchestra Mobile. Αυτή τη φορά, θα τη διευθύνει ο διάσημος μαέστρος της κρατικής φιλαρμονικής ορχήστρας της Αρμενίας Ρουπέν Ασατριάν. 

Πείτε μας δυο λόγια για τη συναυλία που ετοιμάζετε το ερχόμενο Σάββατο για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων.
Θέμα πάντοτε επίκαιρο και διαχρονικό, η γενοκτονία των Αρμενίων - όπως και αυτή των Εβραίων και των Ποντίων- είναι κάτι το οποίο επουδενί δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει στην λήθη.
Για εμένα προσωπικά είναι μεγάλη χαρά, μιάς και για πρώτη φορά την Ορχήστρα μας θα διευθύνει ο Αρμένιος Μαέστρος Ρούπεν Ασατριάν και είμαστε εξαιρετικά χαρούμενοι να τον έχουμε μαζί μας.
Η Σόνια Θεοδωρίδου θα πεί 4 υπέροχα τραγούδια απο την Αρμενία, ενώ θα έχουμε και ένα κομμάτι με Ντουντούκ (αρμένικο παραδοσιακό όργανο) το οποίο θα παίξει ο Σολίστ Βαχάν Γκαλεστιάν.



Θεωρείτε ότι το είδος της μουσικής που υπηρετείτε είναι παρεξηγημένο από μεγάλο μέρος του κοινού; 
Κατ' αρχάς θα μου επιτρέψετε να πω, πως υπηρετώ μονάχα την Μουσική. Αρεσκόμαστε να βάζουμε ταμπέλες, να είμαστε απόλυτοι σε πολιτιστικά ζητήματα και να καταφέρνουμε έτσι να χωριζόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα, ενώ ο ρόλος της Μουσικής είναι ενωτικός και ουμανιστικός. 
Όσο για το κοινό - το οποίο είναι ένα - οφείλουμε να το εκπαιδεύουμε και να είμαστε κοντά του αρωγοί και αγωγοί της Μουσικής που θα το παιδεύσει, θα το κάνει καλύτερο και θα το πάει παρακάτω, μαζί με εμάς.

Συνεργάζεστε σε πολλές από τις συναυλίες σας με την σύζυγό σας, Σόνια Θεοδωρίδου. Είναι για σας εκτός από στήριγμα στην προσωπική ζωή και στήριγμα στην επαγγελματική;
Με την Σόνια είναι ένα θαύμα. Μοιραζόμαστε τόσο πολλά μαζί προσωπικά και καλλιτεχνικά. Είναι εάν θέλετε το άλλο μου μισό, αλλά σε πολλά επίπεδα.
Το γεγονός πως κοντά της γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, αλλά και μουσικός έχει πολλαπλά οφέλη. Και σε προσωπικό αλλά και καλλιτεχνικό επίπεδο.



Ποιο ήταν το πιο επικριτικό σχόλιο που ακούσατε πριν τη συναυλία του “Άξιον εστί”: Σας έκανε να έχετε δεύτερες σκέψεις για την επιλογή του Σάκη Ρουβά; 
Είμαστε ένας λαός αντιθέσεων και θέλουμε να έχουμε άποψη για τα πάντα. Είναι χαρακτηριστικό της φυλής μας και θα πρέπει να το αποδεχτούμε.
Θα πρέπει να σας πω, πως ήμουνα τόσο απορροφημένος από το ίδιο το έργο, τις πρόβες και την γενικότερη προετοιμασία που δεν είχα πραγματικά τον χρόνο για να ασχοληθώ με το τί λέγεται για το ''Άξιον Εστί''.
Ήμουν σίγουρος πως θα λέγανε διάφορα - καλά και κακά. Αλλά ήμουν σίγουρος και για το αποτέλεσμα το οποίο με δικαίωσε πανηγυρικά.

Οι 20.000 κόσμου που πλημμύρισαν την πλατεία της Νέα Σμύρνης πιστεύεται ότι ήταν η πιο δυνατή απάντηση στους επικριτές σας; 
Η Τέχνη πρέπει να είναι χρηστική, ειδάλλως ο ρόλος της ασθενεί, και καταντά κάτι το μουσειακό που αφορά ελάχιστους. 
Πάντοτε ήμουν της γνώμης πως έργα όπως το ''Άξιον Εστί'' πρέπει να πηγαίνουνε στον κόσμο - ανεξαρτήτου ηλικίας - και πως θα πρέπει να βρίσκουμε πάντοτε τους σωστούς αγωγούς, έτσι ώστε να πηγαίνει αυτή η σπουδαία τέχνη στο κοινό μας. Να το εκπαιδεύει και μέσα από όλη αυτήν την διαδικασία να εκπαιδευόμαστε και εμείς.
Όταν αυτό πετυχαίνετε, όπως στην Νέα Σμύρνη, επικρίσεις, σχόλια και κριτικές αναιρούνται και ακυρώνονται μιας και αυτή η αίσθηση πως κάτι σπουδαίο όντως καταφέρθηκε, δεσπόζει πάνω από όλα.



Θα ξανακάνετε κάτι αντίστοιχο με τον Σάκη Ρουβά; Πώς ήταν η συνεργασία σας; 

Είναι μία εξαίρετη συνεργασία με τον Σάκη. Σοβαρός, μελετηρός και εξαιρετικά επαγγελματίας, δεν μου άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας πως η συνεργασία μας αυτή έχει παρόν και μέλλον... 

By TLIFE

12.5.15

Καμιά αγάπη δε γεννήθηκε στο φως

Καμιά αγάπη δε γεννήθηκε στο φως
Όλοι οι άνθρωποι ενωθήκαν στα σκοτάδια
Κι ενώ ξεκίνησε ο καθένας μοναχός
Γίναν παρέα, κάτι κουρασμένα βράδια.

Και πάλι, μόνοι θα φύγουμε από εδώ
Έτσι, βιώνουμε και κάποιες μας στιγμές
Μα, όλα αυτά που θα μου πεις και θα σου πω
Είναι αυτά που θα φέρουν αλλαγές…

Όλοι προσπάθησαν να ορίσουν τη ζωή σου
Λίγοι σου έδωσαν το χώρο να απλωθείς
Εκείνοι που άφησες να αγγίξουν την ψυχή σου
Είναι αυτοί που τελικά θα πορευτείς.

Όσοι ακούσουν τη φλύαρη σιωπή σου
Και θα διαβάσουν πίσω από τις λέξεις
Όσοι θα μείνουν τελικά μαζί σου
Αφού εκφράσεις τις πιο κρυφές σου σκέψεις.

Γιατί, καμιά αγάπη δε γεννήθηκε στο φως
Κι όλοι παλεύουμε μέσα μας με σκοτάδια…

Αλκίνοος Μπουνιάς: Το νέο του βιβλίο και η βιογραφία μιας μεγάλης σταρ που ετοιμάζει!

Ο Αλκίνοος Μπουνιάς είναι γνωστός στο ευρύτερο κοινό ως δημοσιογράφος. Στο χώρο του έχει αφήσει τη σφραγίδα του μέσα από τα αποκλειστικά ρεπορτάζ του στην εφημερίδα Espresso αλλά και τις lifestyle εκπομπές στις οποίες συμμετείχε. Αυτή τη φορά όμως μας αποκαλύπτει μία άλλη πλευρά του, αυτή του συγγραφέα. Στις αρχές Απριλίου πραγματοποιήθηκε και η παρουσίαση του νέου του βιβλίου με τίτλο “Νύχτα στην Πανεπιστημίου” όπου έδωσαν το παρών πλήθος επωνύμων. Μιλώντας στο TLIFE, εκμυστηρεύεται πώς εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο βιβλίο, ποια ανάγκη των κάνει να γράφει, ενώ αποκαλύπτει ότι ετοιμάζει τη βιογραφία μιας μεγάλης σταρ.



Πώς προέκυψε η ανάγκη για να γράψετε ένα βιβλίο; Την είχατε από παλιά ή γεννήθηκε στην πορεία της καριέρας σας;

Γράφω βιβλία από τα πρώτα χρόνια της δημοσιογραφικής μου πορείας. Όπως είναι η πρώτη- μη εξουσιοδοτημένη -βιογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη, (βγήκε το 1984, είναι η μοναδική βιογραφία που γράφτηκε ενώ ζούσε η αείμνηστη «Εθνική Σταρ», ολα τα άλλα βιβλία που γράφτηκαν για εκείνη κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό της...), το παραμύθι «Η κυρία Φιλία»,(1987) και ένα χρόνο μετά το βιβλίο «30 χρόνια πίσω από την κάμερα της Φίνος- Φιλμς» με ιστορίες από τα παρασκήνια των γυρισμάτων της θρυλικής κινηματογραφικής εταιρείας. Η ανάγκη για να γράψω ένα βιβλίο προκύπτει πάντα από το δημοσιογραφικό υλικό που συγκεντρώνω – να θυμίσω ότι είμαι καλλιτεχνικός ρεπόρτερ εδώ και 38 χρόνια- και λόγω έλλειψης χώρου η ακόμη κι επειδή συναντάω αντιρρήσεις από τους προϊσταμένους μου δεν μπορεί να δημοσιευτεί στα εκάστοτε έντυπα που εργάζομαι. Έτσι προέκυψαν οι βιογραφίες που έχω γράψει ( εκτός από τη βιογραφία της Αλίκης κυκλοφόρησα το 2006 και την -επίσης μη εξουσιοδοτημένη- βιογραφία της Άννας Βίσση ) καθώς και το βιβλίο για την «Φινος- Φίλμς». Όμως το παραμύθι, τα τρία μυθιστορήματα που έχω γράψει αλλά και η ποιητική συλλογή «Νύχτα στην Πανεπιστημίου», που βγήκε πρόσφατα, προέκυψαν από εσωτερικές ανάγκες έκφρασης, τις οποίες είχα από τα εφηβικά- για να μην πω κι από τα παιδικά- μου χρόνια. Γράφω ποιήματα από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού... 

Σε ποιες φάσεις της ζωής σας ή της μέρας σας νιώθετε έντονη τη διάθεση να εκφραστείτε στο χαρτί;
Μάλλον όταν δεν είμαι καλά και ειδικά τα βράδια, που υπάρχει περισσότερος ελεύθερος χρόνος αλλά και η διάθεση είναι πιο χαλαρή και ...γεννάει εικόνες, σκέψεις, ιδέες αλλά και αποκαλύπτει πράγματα, που είναι καλά κρυμμένα στα εσώψυχα. Το γράψιμο είναι η καλύτερη ψυχανάλυση, αρκεί να είσαι αληθινός σε αυτά που γράφεις. Προσωπικά νομίζω πως είτε μιλάω είτε γράφω- και ιδιωτικά και δημόσια- λέω τα πράγματα με το όνομά τους. Κι αυτό με γλιτώνει από τους ψυχολόγους και τους ψυχιάτρους ...Ελπίζω αυτοί που με ακούνε και με διαβάζουν να μην...τρελαίνονται και να παίρνουν κάτι θετικό από τα γραφόμενα-λεγόμενά μου!
Για να καταλάβετε τι εννοώ θα σας πω ότι το μυθιστόρημα μου «Σπέρμα φάλαινας», που βγήκε το 1999 από τις εκδόσεις «Αστάρτη» ( και μια πιο βελτιωμένη και ολοκληρωμένη εκδοχή του κυκλοφόρησε το 2009 από την Espresso της Κυριακής με τον τίτλο «Το βατερλό ενός κοσμικογράφου») ήταν για μένα το φάρμακο που με έσωσε από τα ψυχοφάρμακα. Όταν το έγραφα στα τέλη της δεκαετίας του 90 ήμουνα πολύ down από την πολύ «σοουμπιζνίτιδα»- έτσι λέω εγώ την αρρώστια των ανθρώπων που ανακατεύονται πολύ στο χώρο της σόου μπιζ από διάφορες πλευρές- και βγάζοντας στο χαρτί πραγματικές ιστορίες και αληθινά συναισθήματα, που είχα ζήσει και βιώσει, ένιωσα ανακουφισμένος. Λες και έκανα την πιο βαθιά εξομολόγηση στον πιο αυστηρό παπά... Άδειασα από όλα αυτά τα άσχημα που κουβαλούσα μέσα σαν βιώματα δικά μου η βιώματα μέσω τρίτων. Αυτό το μυθιστόρημα είναι πέρα για πέρα αληθινό και βασισμένο σε πολύ γνωστά πρόσωπα της εγχώριας σόουμπιζ, που μεσουρανούσαν στις δεκαετίες του 80 και 90 και αρκετά ζουν και δραστηριοποιούνται και σήμερα.



Από που εμπνευστήκατε τον τίτλο «Νύχτα στην Πανεπιστημίου»;

Για όσους δεν το ξέρουν το «Νύχτα στην Πανεπιστημίου» είναι καταρχήν ο τίτλος ενός τραγουδιού που έχω γράψει τους στίχους του και το ερμηνεύει η Ελένη Δήμου (κυκλοφόρησε το 1987 σε μουσική Λάκη Παπαδόπουλου και συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο της τραγουδίστριας «Κατά βάθος αλεπού»). Το εμπνεύστηκα ένα χειμωνιάτικο βράδυ, στα μέσα της δεκαετίας του 80, που βρισκόμουνα σε ένα ταξί και κατηφόριζα την οδό Πανεπιστημίου. Εντελώς ξαφνικά ο οδηγός του ταξί- ο όποιος, όπως αντιλήφθηκα αργότερα, ήταν ένας νεαρός ηθοποιός της εποχής και έκανε τον ταξιτζή γιατί εκείνο το διάστημα δεν είχε δουλειά στο θέατρο- άρχισε να μου αφηγείται μια πολύ προσωπική του ερωτική ιστορία, που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το τραγούδι. Δεν θα ξεχάσω πόση μοναξιά αλλά και καταπίεση από το σπίτι του ένιωθε αυτός ο άνθρωπος και ήθελε κάπου να μιλήσει και να τα πει. Μάλιστα ένα χρόνο μετά από εκείνη την συνάντηση μας έμαθα ότι έπαθε βαρύ έμφραγμα και σώθηκε από θαύμα.



Σε ποιον αφιερώνετε αυτή την ποιητική σας συλλογή;
Σε αυτούς «που φοράνε ριχτό σακάκι τη νύχτα και τ΄ άστρα γύρω από τον λαιμό, ψάχνοντας στο διάστημα για την Ιθάκη και για τον άλλο- τον βαθύτερό τους- εαυτό...». Αυτή η αφιέρωση υπάρχει και στο βιβλίο και είναι ένας στίχος από το ποίημα μου «Απόψε στη ζωή μου βάζω ενοικιαστήριο».

Υπάρχει κάποιο ποίημα που είναι γραμμένο για κάποιον πολύ συγκεκριμένο άνθρωπο;
Όλα τα ποιήματα μου έχουν προσωπικό ύφος και κρύβουν μέσα τους συγκεκριμένους ανθρώπους της ζωής μου. Του παρελθόντος και του παρόντος. Υπάρχουν όμως και ποιήματα που είναι γραμμένα για άγνωστους ανθρώπους που πέρασαν από μπροστά μου και – για κάποιο λόγο, που τις περισσότερες φορές είναι μεταφυσικός και ανεξήγητος- με επηρέασαν θετικά η αρνητικά. Όπως αυτό το ποίημά μου :
«Σε είδα να βγαίνεις από το καθαριστήριο / με τα ρούχα σου σε πλαστικές σακκούλες / Σακκάκια σειδερωμένα / παντελόνια με τσάκιση / πουκάμισα κολλαριστά / Όλα πεντακάθαρα / Για να τα φορέσεις σε κοσμικές εξοδους / και λουκούλεια δείπνα / με ατσαλάκωτους συνδαιτημόνες / που φοβούνται το κόκκινο κρασί / γιατί λερώνει τους κυριλέ γιακάδες / κι αφήνει ανεξίτηλο το στίγμα του / στα πλυντήρια της ματαιοδοξίας/ Αχ, πόσο θα΄θελα ένα γιγάντιο βαρέλι με μπρούσκο κρασί / να πέσει πάνω απ΄ την Εκάλη / κι οι πιτσιλιές του να φτάσουν μέχρι το Κολωνάκι!»



Έχετε και κάτι άλλο στα σκαριά;
Ετοιμάζω την βιογραφία μιας μεγάλης σταρ. Δεν θα σας αποκαλύψω ποια είναι γιατί θα βγει- όπως έγινε και με την Βουγιουκλάκη και τη Βίσση- χωρίς την έγκρισή της και θέλω να το μάθει και η ίδια την τελευταία στιγμή... 

By TLIFE