7.11.16

Μάθε να κρατάς τις αποστάσεις

Mind the gap! Μία φράση που "κυκλοφορεί" περισσότερο στο μετρό ή τον ηλεκτρικό. Όταν πας να επιβιβαστείς σε κάποιο από αυτά τα μέσα, θα πρέπει να προσέξεις το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας. Για την σωματική σου ακεραιότητα. Κάτι που πρέπει να κάνεις όμως και στη ζωή σου, για την ψυχική σου υγεία. Τα κενά υπάρχουν, από τον πιο κατασταλαγμένο άνθρωπο μέχρι τον τύπο που είναι υπερβολικά yolo.

Τα κενά τα δημιουργούν οι άνθρωποι γιατί δεν χειρίστηκαν σωστά μία κατάσταση ή ένα συναίσθημα. Μπορεί να ήταν από άγνοια ή από αδυναμία. Σε κάθε περίπτωση όμως τα κενά είναι εκεί και πρέπει να τα προσέχεις πριν κάνεις το βήμα. Κι ακριβώς επειδή τα δημιουργούν οι άνθρωποι, αυτοί μπορούν και να τα κλείσουν κιόλας. Ειδικά εκείνα που δεν τους αφήνουν να πάνε παρακάτω. 

Πώς κλείνει ένα κενό; Βρίσκοντας τον λόγο που υπάρχει. Είναι η αρχή του Ξυραφιού του Οκάμ. Μια θεωρία που διάβασα πρόσφατα, με αφορμή ένα τραγούδι (που έσκασε σαν αδέσποτη σφαίρα). Στην πιο εύκολη ανάλυσή της διατυπώνεται ως εξής: «Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες». Για να κλείσεις, λοιπόν, ένα κενό αρκεί να βρεις τι το δημιούργησε σε πρώτη φάση. 

Ένα συναισθηματικό κενό μπορεί να έχει πολλές πηγές. Δεν είναι απαραίτητο να τις σκαλίσεις όλες αν δεν είσαι σε φάση. Αυτό που χρειάζεσαι είναι να συνειδητοποιήσεις ότι ο τρόπος που ενεργείς οφείλεται σε αυτό.

Δεν επέλεξα τυχαία το συγκεκριμένο κενό. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου και το έχω συναντήσει κατά κόρον και σε εμένα και σε ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Γιατί τα κενά δεν κλείνουν χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να ξανανοίξουν.

Το συναισθηματικό κενό σε κάνει πολλές φορές να μετρήσεις λάθος ανθρώπους και καταστάσεις. Σε παρασύρει στο να μεγιστοποιήσεις συναισθήματα και να τα εξαργυρώσεις σε βαρύγδουπες εκφράσεις ή υπερβολικές κινήσεις. Αν το χειριστείς βεβιασμένα.


Το συναισθηματικό κενό μπορεί να σε διαλύσει. Το γέμισμά του απαιτεί απόσταση. Μάθε να κρατάς τις αποστάσεις. Από τους ανθρώπους, από τις καταστάσεις κι ακόμα κι από σένα. Φαντάσου τον εαυτό σου στην αποβάθρα. Εξασφάλισε το "χωροχρόνο ασφαλείας" μέχρι να μεταπηδήσεις στον συρμό. Mind the gap!

27.10.16

"Ένα πρωινό μαζί της, πίνοντας καφέ"

Αυτός είναι ο ορισμός που έδωσε κάποτε ο Johny Cash για τον παράδεισο. Η εικόνα που είχε φτιάξει στο μυαλό του για την ευτυχία, είχε το πρόσωπο της June Carter. Αυτή τη γυναίκα ήθελε να βλέπει κάθε πρωί όταν ξυπνάει. Μαζί της ήθελε να μοιράζεται τον καφέ του. Εκείνη ήταν ο παράδεισός του. Για τουλάχιστον 35 χρόνια, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Ίσως, για μια αιωνιότητα μετά από αυτόν.

Δεν έχω κατασταλάξει σε κάποια θεωρία για τη μεταθανάτια ζωή. Δεν με έχει απασχολήσει αν υπάρχει κόλαση και παράδεισος μετά. Με ενδιαφέρει να μεταπηδώ από το ένα στο άλλο στην πραγματική ζωή. Γιατί και στην κόλαση έχει φως και στον παράδεισο έχει σκοτάδια.

Θα συμφωνήσω, λοιπόν, με τον Cash ως προς τον παράδεισο. Πόσο πολύ απέχει από τον δικό σου αυτή η προσέγγιση; Πάω στοίχημα, όχι και πάρα πολύ. Αυτό που χρειάζεσαι και χρειάζομαι, που χρειαζόμαστε, είναι ο ένας τον άλλον. Είναι το πιο απλό αλλά και ταυτόχρονα το πιο ψαγμένο πράγμα που θα μπορούσες να ακούσεις/διαβάσεις.

Ένα πρωινό, ένας καφές και αυτή/αυτός που αγαπάς είναι αρκετά. Για κάθε Johny. Για κάθε June. Για το συγκεκριμένο ζευγάρι πάντως ήταν. Όχι από την αρχή, αλλά στο τέλος απέδειξαν ότι δεν διασταυρώθηκαν τυχαία οι δρόμοι τους.


Εκείνος, είχε χωρίσει με την μητέρα των παιδιών του έπειτα από 12 χρόνια γάμου. Η Vivian δεν άντεξε την τροπή που πήρε η ζωή του και κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, το 1966, μεγαλώνοντας μόνη της τις 4 κόρες τους.


Με την καριέρα του στο αποκορύφωμά της, ο Cash βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στο σκοτάδι. Aλκοόλ, βαρβιτουρικά, ναρκωτικές και ηρεμιστικές ουσίες. Όταν έφτασε μέχρι και την απόπειρα αυτοκτονίας, αποφάσισε να σταματήσει την αυτοκαταστροφική πορεία. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η June, με την οποία τα έφτιαξε το 1967.

Ο έρωτας του ξανάδωσε όρεξη για ζωή και δημιουργία. Ένας έρωτας όμως που ξεκίνησε ως παράνομος γιατί όταν γνωρίστηκαν τόσο ο 29χρονος Cash ήταν παντρεμένος και το ίδιο και η 32χρονη τραγουδίστρια, στιχουργός και ηθοποιός. Δεν ξεκίνησαν με τις ιδανικότερες συνθήκες αλλά και οι δύο -ο καθένας με τον δικό του τρόπο- πάλεψαν για αυτή τη σχέση.

Ο καθένας έκανε τις δικές του υπερβάσεις και φτάσαμε σήμερα να μιλάμε για το παρακάτω γράμμα του Cash, που χαρακτηρίστηκε το ωραιότερο ερωτικό κείμενο όλων των εποχών.


Και κάπου εδώ, ένα pop up window μου έσκασε στο μυαλό με το παρακάτω ποίημα που είχα γράψει κάπου, κάπως, κάποτε.

Καμιά αγάπη δε γεννήθηκε στο φως
Όλοι οι άνθρωποι ενωθήκαν στα σκοτάδια
Κι ενώ ξεκίνησε ο καθένας μοναχός
Γίναν παρέα, κάτι κουρασμένα βράδια.

Και πάλι, μόνοι θα φύγουμε από εδώ
Έτσι, βιώνουμε και κάποιες μας στιγμές
Μα, όλα αυτά που θα μου πεις και θα σου πω
Είναι αυτά που θα φέρουν αλλαγές…

Όλοι προσπάθησαν να ορίσουν τη ζωή σου
Λίγοι σου έδωσαν το χώρο να απλωθείς
Εκείνοι που άφησες να αγγίξουν την ψυχή σου
Είναι αυτοί που τελικά θα πορευτείς.

Όσοι ακούσουν τη φλύαρη σιωπή σου
Και θα διαβάσουν πίσω από τις λέξεις
Όσοι θα μείνουν τελικά μαζί σου
Αφού εκφράσεις τις πιο κρυφές σου σκέψεις.

Γιατί, καμιά αγάπη δε γεννήθηκε στο φως
Κι όλοι παλεύουμε μέσα μας με σκοτάδια…


Πριν βιαστείς να με χαρακτηρίσεις χαζορομαντική, θα σου ομολογήσω ότι είμαι! Παρολα αυτά, ξέρω ότι ο κόσμος που ζούμε δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Επιμένω όμως να τον γεμίζω χρυσόσκονη. Ξέρω κι αυτό με την οπτική του καθενός. Αυτό, που εσύ βλέπεις το 6 την ίδια ώρα που εγώ βλέπω το 9.



Δεν έχει να κάνει, λοιπόν, με το ποιος έχει δίκιο ή άδικο.Έχει να κάνει με το να αφήνεις στον άλλο το χώρο του και να σου αφήνει το δικό σου. Καμιά φορά, χρειάζεται να κάνεις κι ένα βήμα στην απέναντι μεριά για να καταλάβεις. Εγώ το κάνω συχνά αυτό το βήμα αλλά, για να σου είμαι ειλικρινής, παραμένω πιστή στον τρόπο που έμαθα να βλέπω τα πράγματα. Ξέρω ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα, άρα δεν σκάω, πια, για όσους δεν μπορούν θέλουν να καταλάβουν.

Εγώ θα επιμένω πως ο ορισμός του παραδείσου είναι αυτό: "This morning, with her, having coffee."


Τι γίνεται όμως όταν δεν έχεις βρει τον άνθρωπο με τον οποίο θα μοιραστείς εκείνον τον καφέ; Θα βρεις τον παράδεισο μέσα σου! Σε αυτή την περίπτωση, θα χρειαστείς μόνο τον καφέ σου! Κι ένα από τα τραγούδια του Johny για να σε παρασύρει με την βαθιά και διακριτική μπάσα φωνή του. Για να σου πει: "You are my sunshine, my only sunshine. You make me happy when skies are grey". Και με το "You" θα εννοείς με τόση γενναιοδωρία τον εαυτό σου!

7.10.16

“Δεν ξέρω τρόπο, ο μόνος δρόμος είν' ο δρόμος”


Σίγουρα σου έχει συμβεί να διαβάσεις κάτι που βάζει σε πλαίσιο κάτι που κι εσύ έχεις σκεφτεί ή έχεις νιώσει, αλλά δεν πρόλαβες να του δώσεις “ονομασία”. Εγώ το παθαίνω συνέχεια. Πρόσφατα,  (ξανα)διάβασα στο βιβλίο “Αγύριστο Κεφάλι” του Μίλτου Πασχαλίδη το εξής: “Τα τραγούδια είναι σαν σφαίρες αδέσποτες. Ποτέ δεν ξέρεις από πού σου' ρθαν και πού θα σε πετύχουν.” Πόσες φορές το' χω νιώσει! Δεν θα μπορούσα να το περιγράψω πιο εύστοχα. Τα τραγούδια είναι αδέσποτες σφαίρες. Οι στίχοι των τραγουδιών, αν μπορούσα να γίνω πιο συγκεκριμένη. Καμιά φορά σε σκοτώνουν, καμιά φορά απλά σε τραυματίζουν. Πολύ σπάνια περνούν χωρίς να σε αγγίξουν.

Μια τέτοια αδέσποτη σφαίρα έφαγα κι εγώ. Ξαναέφαγα. Είναι κάτι που μου συμβαίνει, όπως προείπα, τακτικά. Και όχι μόνο με τους στίχους ή τα τραγούδια, μιας και είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν βαθιά στο serendipity. Από τους ανθρώπους που δίνουν νόημα σε αυτά που συμβαίνουν -γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο- και προσπαθούν πάντα να δουν την θετική πλευρά. Γιατί, για κάποιο λόγο θεωρώ ότι η πραγματικότητά μας είναι κάτι που το φτιάχνουμε μόνοι μας.

Η σφαίρα αυτή, λοιπόν, πήγε και κρύφτηκε σε έναν στίχο του Άλκη Αλκαίου. “Δεν ξέρω τρόπο, ο μόνος δρόμος είν' ο δρόμος”. Τι στιχάρες έχει γράψει ο άνθρωπος! Τι φοβερά που βάζει λεζάντα στην πραγματικότητα της ζωής μου και ας μην το ξέρει και ας μην το μάθει ποτέ. Τι κι αν γράφτηκε για άλλους ανθρώπους, σε άλλο χρόνο και άλλες συνθήκες. Μόνο το πλαίσιο αλλάζει. Το συναίσθημα είναι κοινό.

Δεν ξέρω τρόπο. Σαν να λέμε δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο από αυτό που κάνω. Τουλάχιστον μέχρι να μου δείξει κάποιος -ίσως κι ο ίδιος μου ο εαυτός- κάτι άλλο. Μέχρι να με οδηγήσει κάπου αλλού το φως κάποιου φάρου.

Μέχρι τότε, δεν ξέρω τρόπο. Ο μόνος δρόμος είν' ο δρόμος. Γιατί ο δρόμος σε πάει παρακάτω. Όπου κι αν είναι αυτό. Συνεχίζεις το δρόμο που χάραξες ή σου χαράξανε. Συνεχίζεις το δρόμο που ξεκίνησες και ανοίγεται μπροστά σου γεμάτος προοπτικές (που ίσως σε τρομάζουν). Το νόημα είναι να συνεχίσεις να περπατάς. Να σταματάς μόνο για ανάσα και μετά ξανά στο δρόμο σου. 

 
Γιατί έτσι, ίσως κάποια στιγμή καταφέρεις να φτάσεις. Σε όλα αυτά που ονειρεύεσαι. Σε όλα αυτά που είναι για σένα. Σε όλα αυτά που σε περιμένουν, από καιρό.

Μη με ρωτάς. Δεν ξέρω τρόπο, ο μόνος δρόμος είν΄ο δρόμος.

4.10.16

Για σένα, που (ξ)έχασες τον εαυτό σου!

Δεν μπορώ να σε σώσω από αυτό που πολεμάς. Δεν μπορώ, όσο πολύ κι αν θέλω, να σου δείξω το δρόμο που έχασες. Δεν μπορώ να σε κάνω να δεις με την καθαρότητα που βλέπω εγώ, που είμαι απ' έξω, τη ζωή σου. Δεν μπορώ γιατί, τελικά, δεν θέλω. Όχι από εγωισμό. Ούτε από αλτρουισμό. Από ένα αίσθημα δικαίου που με διακατέχει και πολλές φορές μπαίνει πιο πάνω και από το τι θέλω κατά βάθος.

Αυτή τη φορά, θέλω να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου. Χωρίς δεκανίκια. Να βρεις τον εαυτό σου ή να φτιάξεις το νέο σου εαυτό. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Μη το φοβάσαι. Μεγαλώνεις και ωριμάζεις και εξελίσσεσαι και καμιά φορά αλλάζεις. Αλλάζεις για να μπορείς, με το νέο σου εαυτό, να πας παρακάτω. Να δώσεις νέες μάχες, να κατακτήσεις νέα ύψη και να βγεις νικητής. Γιατί χαμένος δεν μπορείς να βγεις όταν δεν παρατάς τον πόλεμο. Μπορεί να χάσεις μια μάχη αλλά όχι τον πόλεμο.

Σε αυτόν που ξεκίνησες με τον ίδιο σου τον εαυτό, είσαι μόνος σου. Κι έτσι είναι δίκαιο. Να αναμετρηθείς με τους δαίμονές σου και να τους δαμάσεις για να μάθεις να συνυπάρχεις μαζί τους ή να τους σκοτώσεις για να απελευθερωθείς.

Εγώ θα είμαι πάντα κάπου εκεί γύρω. Έτοιμη να παρέμβω, όταν μου το ζητήσεις. Όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι και ψάχνεις ένα χέρι να σε βγάλει στην επιφάνεια. Θα έχω πάντα απλωμένο ένα χέρι στη μεριά σου. Just in case!

Στο εν τω μεταξύ όμως αγωνίσου. Πάρε ανάσα κάθε φορά που το χάος πάει να κυριεύσει το μυαλό σου. Βαθιά εισπνοή, να γεμίσει ο αέρας τα πνευμόνια σου, να φτάσει το οξυγόνο στον εγκέφαλο και το ίδιο βαθιά εκπνοή για να πάρει μαζί της όλα τα τοξικά. Ανάσα. Κάνε όσες επαναλήψεις χρειάζεται μέχρι να νιώσεις ότι το' χεις.

Είναι μεγάλη δουλειά το να κάνεις τον εαυτό σου ευτυχισμένο. Είναι μεγάλη ευθύνη να κρατήσεις προτεραιότητα εσένα. Δε θα φανείς πάντα αντάξιος αλλά δε σημαίνει ότι ήρθε και το τέλος του κόσμου. Δεν θα βρεις πάντα με την πρώτη τις λύσεις και τις απαντήσεις αλλά δεν σου ορίζει κανένας το χρόνο που θα χρειαστείς. Εσύ θέτεις τα όρια. Εσύ που τα παραβιάζεις ή φοβάσαι να φτάσεις σε αυτά. Εσύ ορίζεις και καθορίζεις πώς και πόσο θα αφήσεις να σε αγγίξουν όλα όσα κινούνται γύρω σου. Θετικά και αρνητικά.

Το να χάνεις τον εαυτό σου, επίσης δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι μια προσωρινή κατάσταση. Είναι ένα στάδιο της ζωής σου και όχι η ίδια σου η ζωή. Είναι μία φυσιολογική φάση, αν θέλεις, για έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Είναι μια φυσιολογική φάση και μπορείς συνειδητοποιώντας την να αρχίσεις να την ελέγχεις.


Ό,τι χάνεις το ξαναβρίσκεις, αρκεί να το θες. Ακόμα και τους ανθρώπους που έφυγαν ή απομακρύνθηκαν από τη ζωή σου. Άλλες φορές με κόπο και άλλες φορές χωρίς. Αρκεί να τους θες εκεί. Αρκεί να τους κάνεις να το νιώσουν ότι τους θες.

Ξέχνα το χρόνο και απλά επικεντρώσου στα συναισθήματά σου. Σε αυτά που δίνεις, σε αυτά που παίρνεις, σε αυτά που θες και σε αυτά που χρειάζεσαι. Ξέχνα τι πρέπει να κάνεις για τους άλλους και επικεντρώσου στο τι κάνεις για σένα. Σε αυτά που σκέφτεσαι, σε αυτά που έχεις ανάγκη, σε αυτά που επιθυμείς και σε αυτά που ονειρεύεσαι.

Είναι μεγάλη δουλειά το να κάνεις τον εαυτό σου ευτυχισμένο. Είναι μεγάλη ευθύνη να κρατήσεις προτεραιότητα εσένα. Αλλά μπορείς να το κάνεις! Κοίτα γύρω σου, το κάνουν και οι άλλοι. Κι εγώ το κάνω. Όχι από εγωισμό. Από ένα αίσθημα δικαίου.

Κι όσο είμαι καλά εγώ, μπορώ να στέκομαι πάντα εκεί με το χέρι απλωμένο. Just in case. Όχι από αλτρουισμό. Από ένα αίσθημα βαθιάς αγάπης. Γιατί ξέρω πως είναι να έχεις (ξε)χάσει τον εαυτό σου!

23.9.16

Στις πόσες μπύρες λέγεται φιλία;

Πόσες φορές πρέπει να βγεις για μπύρα με κάποιον για να είναι φίλος σου; Ίσως και καμία. Όχι γιατί απλά είσαι λάτρης κάποιου άλλου είδους αλκοόλ, αλλά γιατί αυτό που σε δένει τελικά είναι το πόσα θα πεις και όχι πόσα θα πιεις. Πόσες από τις λέξεις που θα ανταλλάξεις θα σε αγγίξουν βαθιά και θα τις κουβαλάς μαζί σου. Πόσα από τα συναισθήματα που θα γεννηθούν θα έχουν βάση στην αλήθεια και όχι στην συγκυρία ή στον ενθουσιασμό. Γιατί μπορεί ο άλλος να είναι σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα ή και σε άλλη φάση -που εδώ που τα λέμε είναι η μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους- αλλά να έχει βρει όλα αυτά τα λόγια που χρειάζεσαι. Να έχει βρει όμως κι όλα αυτά που χρειάζεται από σένα. Να δίνει και να παίρνει συνειδητά κι από επιλογή. Ίσως να μην έχει τύχει ποτέ να βγείτε για μπύρα αλλά είναι σαν να έχετε πιει μαζί όλες τις μπύρες του κόσμου.

Όχι πως είναι κακό πράγμα η συγκυρία ή ο ενθουσιασμός, απλά δεν έχουν διάρκεια. Είναι τα πρώτα στάδια και συνήθως δεν οδηγούν από μόνα τους κάπου, θα πρέπει να ακολουθήσει προσπάθεια. Χωρίς την προσπάθεια δεν γεννιέται τίποτα αξιόλογο γιατί οι ιδανικές σχέσεις, είναι αυτές που χτίζονται.

Οι φιλίες χτίζονται μέσα από την τριβή. Οι φιλίες χτίζονται μέσα από την ανταλλαγή. Ιδεών, σκέψεων και συναισθημάτων. Θέλουν χρόνο. Και δοκιμάζονται στο χρόνο. Και δοκιμάζονται στην ανάγκη. Του ενός ή του άλλου. Χαλκεύονται στα καλά αλλά τελικά τεστάρονται στις σκοτεινές φάσεις της ζωής σου. Εκεί που φωνάζεις πως δεν θες κανέναν δίπλα σου αλλά τότε είναι που πραγματικά θες σαν τρελός. Να σου σταθούν. Να σε αγαπήσουν και να σου θυμίσουν όλα αυτά που είσαι.

Όλα αυτά που είσαι, δεν είναι αυτά που ονειρευόσουν στο Λύκειο να γίνεις. Δεν είναι τα όνειρα που είχαν οι γονείς σου για σένα. Ούτε καν αυτά που έκανες εσύ για τον ίδιο σου τον εαυτό. Όλα αυτά που είσαι, είναι αυτά που κουβαλάς τώρα μέσα σου. Χωρίς να έχει σημασία πώς τα απέκτησες. Σημασία έχει τι κουβαλάς. Τι σκέφτεσαι, τι νιώθεις, τι θέλεις, τι κάνεις για όλα τα προηγούμενα.

Οι φίλοι που σε ξέρουν καλύτερα, καμιά φορά, δεν χρειάζεται να έχουν συμπληρώσει πάνω από μια δεκαετία στη ζωή σου. Αρκεί να έχουν ξοδέψει λίγο χρόνο και ενέργεια για να βρουν την ψυχή σου. Οι φίλοι που σε ξέρουν καλύτερα, πάντα, είναι αυτοί που θέλουν να σε μάθουν και επιδιώκουν να βρουν την ψυχή σου.

Καμιά φορά οι φιλίες ή αυτό που ονομάσαμε έτσι, αποτυγχάνουν. Από λάθος προσανατολισμό. Γιατί ονομάστηκαν φιλίες από συγκυρία ή ενθουσιασμό. Γιατί παράλληλα χτίζουμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους και μπερδεύουμε τα πράγματα. Εμείς χτίζουμε εμάς και οι άλλοι νομίζουν ότι χτίζουμε μαζί τους.


Το μπέρδεμα όμως ξεμπερδεύεται. Πάντα. Απλά χρειάζεται χρόνος και συνειδητοποίηση της κατάστασης. Χρειάζονται ανάσες. Χρειάζεται απόσταση. Για να δεις ότι τελικά δεν έχασες κάτι, σε όποια πλευρά και να είσαι. Έχεις φτιάξει έναν θωρακισμένο εαυτό και στις δύο περιπτώσεις.

Και τελικά, έκανες χώρο στη ζωή σου για κάτι που έχει όλες τις προδιαγραφές για να ονομαστεί φιλία. Ας πιούμε σε αυτό!

16.9.16

Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο!

Καμία φορά η ζωή είναι γεμάτη αντιφάσεις. Επιφανειακές αλλά και ουσιαστικές. Σπάνια λειτουργικές και ακόμα πιο σπάνια κατανοητές. Το oτι έκλεισε το ιστορικό βιβλιοπωλείο του "Ελευθερουδάκη" στην Πανεπιστημίου, για παράδειγμα, ήταν μία είδηση που έγινε γνωστή ακριβώς την επόμενη μέρα από την ανακοίνωση ότι η Αθήνα θα είναι η Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018. Μόνο σε εμένα ακούστηκε αντιφατικό; Την ώρα που η πρωτεύουσα αποκτά παγκόσμια αίγλη στο αναγνωστικό κοινό, στην καρδιά της πόλης οι βιβλιόφιλοι ζουν έναν μικρό "θάνατο".

Το κατάστημα κλείνει για να δώσει τη θέση του σε ένα αντίστοιχο online. Γιατί σίγουρα οι πολύτιμοι θησαυροί που υπάρχουν στα ράφια του top model των βιβλιοπωλείων δεν πρέπει να χαθούν. Τι θα γίνει όμως με τη μυρωδιά των βιβλίων; Με τον ήχο που κάνουν οι σελίδες στο ξεφύλλισμά τους; Με τη μαγεία που νιώθεις χαϊδεύοντας τα εξώφυλλα των εκδόσεων που είναι παρατεταγμένες με μια σειρά στις προθήκες;

Καταθέτω τις απορίες μου έχοντας επίγνωση ότι εργάζομαι στο διαδίκτυο και ότι μεγάλο κομμάτι της μέρας μου είναι γεμάτο με ηλεκτρονικά κείμενα. Είναι όμως κι αυτές οι ιερές στιγμές που τα μάτια μου διαβάζουν μόνο εκτυπωμένες σελίδες. Είναι αυτές οι στιγμές που ψαχουλεύω στην τσάντα μου και βγάζω το βιβλίο που ξεκίνησα, λίγο πριν αγοράσω εκείνο το άλλο που έχω στη λίστα μου και λίγο αφότου τελείωσα εκείνο που δανείστηκα από τη φίλη μου. Είναι αυτές οι στιγμές που, οποιαδήποτε ώρα της μέρας ή σε οποιοδήποτε μέρος κι αν βρίσκεσαι, ανοίγεις το βιβλίο και ξεκινάει ένα ταξίδι.
Είναι κοινότυπο αλλά είναι αλήθεια ότι τα βιβλία σε ταξιδεύουν. Όχι απλά σε άλλα μέρη του πλανήτη και σε άλλες εποχές αλλά και σε άλλους κόσμους. Δεν θα απαριθμήσω τους λόγους που είναι καλό να διαβάζεις γιατί πιθανότατα, μέχρι να τελείωνα με τη λίστα μου, να έφτανε το 2018. Θα μοιραστώ όμως μαζί σου ένα μυστικό μου κι ένα από τα πιο δυνατά βιβλία που διάβασα πρόσφατα.

Το μυστικό μου είναι ότι τα βιβλία με έσωσαν. Όλες εκείνες τις στιγμές που ένιωσα ότι έπιασα πάτο... κάπου, κάπως μια αράδα που διάβαζα με έσπρωχνε προς τα πάνω. Η αγωνία της αναζήτησης σπάνιων εκδόσεων ή η χαρά της ανακάλυψης νέων συγγραφέων με κράτησαν πολλές φορές σε μια δημιουργική εγρήγορση. Δεν σου λέω ότι είχα πάντα την όρεξη να διαβάσω. Αλλά διαβάζοντας έβρισκα την όρεξη να ζήσω όλα όσα διαβάζω. Και στις πιο σκοτεινές φάσεις μου ξεκίνησα να διαβάζω αχόρταγα.

Ξέρω κι έναν ακόμα άνθρωπο που -υποψιάζομαι ότι- τα βιβλία τον έσωσαν. Ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Αναφέρομαι σε μία κατάθεση ψυχής που έκανε η Τασούλα Επτακοίλη στο βιβλίο που έγραψε η ίδια με τίτλο "Το άλλο μου ολόκληρο". Μια έκδοση που δεν είναι αυτό που φαίνεται. Επαληθεύει αυτό που λένε "μη κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο" ή κι από τον τίτλο του ακόμα. Γιατί δεν πρόκειται για μία ακόμα απλή ιστορία αγάπης. Είναι το γραπτό μοιρολόι μιας γυναίκας που αγάπησε πολύ έναν άντρα που της το ανταπέδωσε στα ίσα. Σε όσα όμως τους ένωσε η ζωή, τους χώρισε ο θάνατος.

Το πήρα στα χέρια μου λίγο αφότου είχα γνωρίσει τη συγγραφέα του σε ένα επαγγελματικό ταξίδι. Ανυποψίαστη για τον νέο κόσμο που θα ανοιγόταν μπροστά μου. Παρασυρμένη από τον εκ πρώτης αντιφατικό τίτλο έκανα μία σκέψη. Αναρωτήθηκα γιατί δεν επέλεξε να γράψει για το άλλο της μισό. Τελειώνοντάς το κατάλαβα ότι δεν ταίριαζε κανένας άλλος τίτλος περισσότερο σε αυτό που περιγράφει.

Αυτό που ψάχνουμε στη ζωή μας είναι ΑΥΤΗ η αγάπη. Που κρύβεται στα καθημερινά και απλά. Που γίνεται βιβλίο και η ανάγνωσή του σε αγγίζει μέχρι και στο τελευταίο σου κύτταρο. Δεν ξέρω αν εγώ βρήκα πολλά κομμάτια της δικής μου ζωής μέσα στο βιβλίο ή αν απλά η Τασούλα κατάφερε να με βάλει τόσο πολύ μέσα σε αυτά της δικής της. Μπορεί και τα δύο. Πάντως την ζήλεψα αυτή την αγάπη. Είναι ευλογημένοι οι άνθρωποι που την έχουν ζήσει. Είναι όμως κι οδυνηρό να την χάνεις επειδή μπαίνει ανάμεσά σας ο θάνατος. Να την χάνεις με την ανθρώπινη διάστασή της, γιατί με όλες τις άλλες διαστάσεις την κουβαλάς μέσα σου.
Δεν θέλω να σου πω άλλα για το βιβλίο γιατί πραγματικά αξίζει να το "ζήσεις" με τη δική σου οπτική. Να στεναχωρηθείς, να κλάψεις, να γελάσεις, να ταυτιστείς, να θυμώσεις αλλά και να λυτρωθείς. Γιατί είναι λύτρωση να καταλαβαίνεις ότι στη ζωή μας χρειαζόμαστε ολόκληρα και όχι μισά. Ολόκληρα που μας συμπληρώνουν και όχι μισά που μας ολοκληρώνουν. Όσο αντιφατικό κι αν σου ακούγεται!

P.S. Το τραγούδι που πρέπει να ψάξεις στο You Tube -και δεν θα μπορούσα να βρω πιο to the pont- είναι το "Αυτή που περνάει". Αγαπημένος Φοίβος Δεληβοριάς. Θα καταλάβεις γιατί αν δεν ξέρεις ήδη το τραγούδι ;)

By TLIFE

Όλα γίνονται για καλό!

Έχεις θυμώσει ποτέ τόσο πολύ που οι λέξεις, να φοβούνται και να φεύγουν; Είναι δειλές οι λέξεις ώρες ώρες. Δεν αντέχουν να σταθούν στο κείμενό σου όταν τις πληκτρολογείς. Διαγράφονται. Και έτσι, δεν χρησιμοποιούνται ποτέ για να μεταφέρεις όλα αυτά που έχεις μέσα σου. Όλα αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις.

Το καλό είναι ότι σε αφήνουν σε μία εξωτερική σιωπή. Δεν κάνεις θόρυβο. Και το ξέρεις, άρα δεν σε πειράζει που δεν ακούγεσαι. Καμιά φορά, αυτή η ησυχία είναι ευεργετική. Σιωπάς και είναι σαν όλα να μοιάζουν πιο απλά. Κι ας είναι σύνθετα. Να, σαν τα μαθηματικά. Που μπορείς να λύσεις το πιο δύσκολο πρόβλημα απλά χρησιμοποιώντας έναν απλό τύπο. Βέβαια, πρέπει να ξέρεις τον μαθηματικό τύπο που χρειάζεσαι στο εκάστοτε πρόβλημα.

Εγώ, σε κάποιες περιπτώσεις, τον ήξερα αλλά αρνήθηκα να τον χρησιμοποιήσω γιατί με βόλευε να μη το λύσω. Γιατί αρκέστηκα στο ότι κάποιος άλλος θα το λύσει για μένα. Και δεν το έλυσε κανείς! Και πόσο καλό μου έκανε αυτό, γιατί έμαθα.

Στη ζωή μαθαίνεις από όλα. Από τα λάθη, τα στραβά, τα σωστά, τα όμορφα... Αν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και παρατηρείς γύρω σου θα βγεις πιο σοφός. Από όλα. Γιατί είναι αυτό που λένε, όλα γίνονται για καλό.

Δε το βλέπεις στην αρχή. Ούτε στη μέση. Καμία φορά ούτε και στο τέλος. Γιατί δε βλέπεις το τέλος. Γιατί έχεις προσπεράσει τη γραμμή χωρίς να έχεις καταλάβει. Το βλέπεις όμως στην επόμενη αρχή. Γιατί ξεκινάς με εφόδια και γνωρίζοντας πράγματα και καταστάσεις και έχεις τον αέρα σου. Και δεν στον παίρνει κανένας. Είναι δικός σου. Έχεις όσα αέρα χρειάζεσαι για να ανασαίνεις βαθιά, να γεμίζεις τα πνευμόνια σου και να ξεφυσάς με ανακούφιση.

Όλα, λοιπόν, γίνονται για καλό. Το κακό είναι ότι στη φάση που δεν μπορείς να το δεις μπορεί να είσαι μια πολύ κακή εκδοχή του εαυτού σου. Μια εκδοχή που δεν είχες φανταστεί ότι μπορεί να έχεις. Που όμως κι εδώ υπάρχει ένα καλό. Βγάζοντάς την προς τα έξω την ξορκίζεις. Γιατί οι άνθρωποι που νοιάζονται έχουν την τάση να γίνονται καλύτεροι. Σε όλα!



Γιατί η ουσία, κρύβεται στο νοιάξιμο. Για σένα και για τους άλλους. Για σένα πιο πολύ. Γιατί άμα παραμελείς εσένα δεν θα καταλάβεις ποτέ ότι σε παραμελούν και οι άλλοι. Το νοιάξιμο είναι η ουσία. Και την ουσία την βλέπεις με την καρδιά...